Retoryka antyczna

Retoryka antyczna omawia także toposy skromności (chodzi o wywołanie swoistego efektu tremy, pewność siebie, tak ważna w związku z argumentacją, nie jest wskazana we wstępie), zwięzłości (chodzi o podkreślanie proporcjonalności wstępu wobec całej mowy, tu w grę wchodzi sama kompozycja) i dedykacji ułatwiające pozyskanie przychylności audytorium.  Warto też zwrócić uwagę na chwyty, które prezentują mówcę jako kogoś, kto zabiera głos w czyimś imieniu (jest reprezentantem jakiejś grupy, pełni jakiś urząd obligujący do wypowiadania się) bądź niejako został do tego zmuszony okolicznościami (rzecz jest tak ważna, że nie można o niej milczeć) i takie elementy wstępu jednają przychylność słuchaczy. Korzystamy z owych „usprawiedliwień” zwłaszcza w przypadku kontrowersyjnych wystąpień. Antyczna retoryka, zajmując się kompozycją mowy, wskazuje, że po wstępie może pojawić się w wypowiedzi związane z nim opowiadanie, poprzedzające część argumentacyjną. W opowiadaniu w szczegółowy sposób prezentujemy przedmiot mowy, wyjaśniamy jego charakter, uwiary- gadniamy go. I w tym przypadku obowiązuje zasada syntetyczności, zwięzłości. Opowiadanie ma funkcję przygotowawczą, powinno więc zapowiadać pojawienie się dalszych dowodów (retoryka rozróżnia opowiadania historyczne, przedstawiające rodowód przedmiotu wypowiedzi, oraz opowiadania filozoficzne, objaśniające używane pojęcia, jeśli oczywiście zachodzi taka potrzeba). Nacisk kładzie się ponadto na obrazowość opowiadania. Opowiadanie może także pojawić się w innych częściach naszej wypowiedzi.

Witaj na moim serwisie! Witaj z zawodu jestem nauczycielem geografii, bardzo często czytam, istotne dla mnie jest pogłębianie swojej wiedzy. Jeśli podobają Ci się moje wpisy to zapraszam do komentowania!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Wszelkie prawa zastrzeżone (C)